gerard van roekel

gerard van roekelHet is December 2018 en de foto waarmee ik de juryprijs in de categorie landschap en de overall winnaar won in de National Geographic fotowedstrijd 2018, staat inmiddels in het tijdschrift.
“Hoe kwam de foto tot stand?” vragen veel mensen zich af. Vanaf nu kan ik ze dan naar dit bericht verwijzen, want ik ga het nu uit de doeken doen.

De reis
Tijdens mijn verblijf in het Afrikaanse land Namibië, maakte ik een rondreis waarbij ik natuurlijk veel van de bezienswaardigheden zou bezoeken. De reis hebben we samengesteld samen met Explore Namibia die alles weten van dit land.
Een gedeelte van de reis ging naar de Namibdesert, een woestijn die in het zuidelijk kustgebied van het land ligt. We kampeerden op de Sesriem campsite vanwaar we in het ochtendgloren naar Dune 45 reden om de zonsopkomst vanaf de top van de duin zouden bekijken. Toen die belevenis achter de rug was reden we door naar Deadvlei, een vallei in de woestijn met dode bomen. Om even een idee te geven van de omvang van de woestijn; het is een uur rijden van Sesriem naar Deadvlei (zie afbeelding Google Maps)

gerard van roekel
De bestemming
De zonsopkomst bij Dune 45 was prachtig, maar het werd al snel duidelijk dat er een flinke wind stond. Onze blote benen werden toegetakeld door het scherpe zand terwijl we de rode bal boven de duinen uit zagen komen.
Terwijl het ritje verder naar Deadvlei nog spannend werd toen onze 4×4 vast kwam te zitten in het mulle zand, begon het steeds harder te waaien en werd het zicht wat minder. We lieten de auto voor wat het was toen duidelijk werd dat het laatste gedeelte te voet afgelegd diende te worden.

Tussen het opwaaiende zand zagen we nog een coyote rondscharrelen, maar het leek alsof zelfs hij liever in een auto wilde zitten. Wij liepen verder en hebben maar met een extra shirt ons hoofd bedekt, het zand kroop overal. Tijdens de wandeltocht naar de daadwerkelijke Deadvlei zag ik een eenzame wandelaar een duin trotseren. Je ziet de toppen van de duinen en de man was echt op weg naar het hoogste punt, een flinke klim kan ik je zeggen.

De foto
Ik zag de lijnen van de duinen en twijfelde nog of ik de camera zou pakken, dat zand zou nooit goed zijn voor het apparaat. Ik kon het niet weerstaan en pakte hem uit mijn cameratas en prijsde me gelukkig dat ik de juiste lens (Canon f2.8 70-200mm) er al op had zitten. Vervolgens moest ik nog even wachten tot de man op de juiste plek stond en toen was het een kwestie van afdrukken.

Wat de foto voor mij bijzonder maakt is het zand wat als een razende over die top wordt gejaagd. Hierdoor lijkt het alsof de duin nog hoger is. een top die de reiziger nooit zal kunnen halen.

Uiteindelijk heb ik de camera en lens wel laten reinigen, want hij kraakte nadien van zand wat er in was gekomen. Maar het resultaat is er! Ik ben blij

Winnaar Juryprijs categorie Landschap, National Geographic fotowedstrijd 2018
Overall winnaar Juryprijs, National Geographic fotowedstrijd 2018

gerard van roekel Zal ik de camera maar opbergen? Dat zand kan niet goed zijn! (Foto: M van der Hoogte)
Hier zie je links in de achtergrond de man bovenop het duin, vlak nadat ik de foto gemaakt heb. (Foto: M van der Hoogte)
Hier zie je de duin van de foto, zie je dat zwarte puntje? Dat is een mens. Superhoge duin dus!! (Foto: M van der Hoogte)
Ondanks het stuifzand is het een prachtige surrealistische omgeving (Foto: M van der Hoogte)

Deel dit bericht:Share on Facebook
Facebook
Share on LinkedIn
Linkedin
Tweet about this on Twitter
Twitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.